ثبت پویش «افزایش حداقل سه برابری حقوق فرهنگیان و معلمان» بار دیگر چالش عمیق میان قدرت خرید جامعه آموزشی و نرخ تورم را در کانون توجه قرار داد. معلمان مطالبه‌گر تأکید می‌کنند حقوق فعلی—که میانگین آن حدود ۲۰ میلیون تومان برآورد می‌شود—پاسخگوی مخارج پایه‌ای خانوار نیست و معلمان را ناگزیر از روی آوردن به مشاغل […]

ثبت پویش «افزایش حداقل سه برابری حقوق فرهنگیان و معلمان» بار دیگر چالش عمیق میان قدرت خرید جامعه آموزشی و نرخ تورم را در کانون توجه قرار داد. معلمان مطالبه‌گر تأکید می‌کنند حقوق فعلی—که میانگین آن حدود ۲۰ میلیون تومان برآورد می‌شود—پاسخگوی مخارج پایه‌ای خانوار نیست و معلمان را ناگزیر از روی آوردن به مشاغل کاذب، رانندگی یا فعالیت در شیفت‌های عصرگاهی کرده است.

پیوند مستقیم معیشت با کیفیت کلاس درس

فرهنگیان معتقدند کلاس درس تنها به کتاب و تخته محدود نمی‌شود، بلکه نیازمند معلمی با انگیزه، آسوده‌خاطر و به‌روز است. یکی از دبیران شاغل با اشاره به این دغدغه اظهار داشت: «زمانی که معلم باید برای مطالعه، به‌روزآوری دانش تدریس و ارزیابی تکالیف دانش‌آموزان صرف کند، ناچاراً در شغل‌های دوم و سوم هدر می‌رود؛ در نتیجه، فشار اقتصادی به سرعت به افت کیفیت یادگیری نسل آینده بدل می‌شود.»

لزوم ترمیم دریافتی فرهنگیان متناسب با خط فقر

در متن این مطالبه تصریح شده است که حتی افزایش سه‌برابری حقوق، دریافتی فرهنگیان را به حدود ۶۰ میلیون تومان می‌رساند که رقمی نزدیک به استانداردهای حداقلی معیشت کارگری و جبران شکاف با خط فقر است. این قشر از مسئولان تصمیم‌گیر و نظام پرداخت کشور انتظار دارند با رویکردی ریشه‌ای، امنیت شغلی و اقتصادی معلمان را تثبیت کنند تا مدرسه از معلمِ پاره‌وقت ذهنی نجات یافته و فضای آموزشی ارتقا یابد.