بهنام سلیمانی، معلم باسابقه مدرسه استثنایی سروش، روایتگر مسیری است که از سال‌های کودکی و تحصیل در همان مدرسه آغاز شد و اکنون به جایگاه آموزگاری برای دانش‌آموزان مشابه خود رسیده است. او که با شرایط «فلج مغزی» (سی‌پی) متولد شده، با وجود تمام چالش‌های جسمی و نیازهای مداوم فیزیوتراپی، هرگز اجازه نداد محدودیت‌های فیزیکی […]

بهنام سلیمانی، معلم باسابقه مدرسه استثنایی سروش، روایتگر مسیری است که از سال‌های کودکی و تحصیل در همان مدرسه آغاز شد و اکنون به جایگاه آموزگاری برای دانش‌آموزان مشابه خود رسیده است. او که با شرایط «فلج مغزی» (سی‌پی) متولد شده، با وجود تمام چالش‌های جسمی و نیازهای مداوم فیزیوتراپی، هرگز اجازه نداد محدودیت‌های فیزیکی سد راه اراده‌اش شود. سلیمانی که سال‌هاست علاوه بر تدریس، در حوزه‌های تخصصی رایانه و شبکه نیز فعالیت دارد، نمادی از تلاش برای استقلال فردی است؛ پدری که اکنون خود معلم است و با حضور در کلاس درس، به دانش‌آموزانش می‌آموزد که محدودیت جسمی، پایان قصه یک انسان نیست.

این معلم موفق مدارس استثنایی که در سال ۱۳۸۱ موفق به کسب رتبه دوم المپیاد سخت‌افزار نروژ شد، با بازگشت به کشور، پیشگام راه‌اندازی رشته کامپیوتر در مدرسه محل تحصیل سابق خود شد. او با ترکیب دانش تخصصی و تجربیات زیسته خود، به تدریس برنامه‌نویسی و طراحی وب پرداخت تا دانش‌آموزان را برای آینده‌ای مستقل آماده کند. سلیمانی معتقد است معلمی تنها انتقال دانش نیست، بلکه توانمندسازی دانش‌آموزان برای مواجهه با واقعیت‌های زندگی است؛ چنان‌که با آموزش‌های او، دانش‌آموزی که روزگاری در کارهای شخصی به والدین وابسته بود، مسیر استقلال و ورود به دانشگاه را پیمود.

در کنار موفقیت‌های حرفه‌ای، او همواره با چالش‌های ساختاری شهر و نگاه‌های اجتماعی روبه‌رو بوده است. سلیمانی که سال‌ها در زمینه مناسب‌سازی فضاهای شهری برای افراد دارای معلولیت تلاش کرده، بزرگ‌ترین مانع خود را نه پله‌های شهری، بلکه نگاه‌های ترحم‌آمیز یا پیش‌داورانه جامعه می‌داند. خاطرات او از برخوردهای نامناسب در محیط‌های عمومی، گویای شکافی عمیق میان درک جامعه از «معلولیت» و «توانمندی» است؛ نگاه‌هایی که گاهی تفاوت جسمی را با ناتوانی مطلق یکی می‌انگارند، در حالی که سلیمانی با پشتکار خود ثابت کرده است اراده آدمی راه‌های دیگری برای تعالی می‌یابد.

با وجود تمامی دستاوردها، بهنام سلیمانی همچنان دغدغه‌هایی جدی برای آینده دانش‌آموزانش دارد. او نگران خلأهای حمایتی پس از دوران مدرسه برای دانش‌آموزان دارای معلولیت‌های شدید است و بر لزوم ایجاد مراکز اشتغال و مهارت‌آموزی متناسب با توانایی‌های آنان تأکید می‌کند. او در کنار مسئولیت‌های آموزشی، با دغدغه‌های معیشتی و مسائل رفاهی کارکنان مدارس استثنایی نیز دست‌به‌گریبان است، اما هیچ‌کدام از این سختی‌ها او را از ادامه مسیر آموزش و دفاع از حقوق دانش‌آموزانش بازنداشته است.

این معلم خلاق و پرتلاش که اکنون خود پدر دو فرزند است، الگویی زنده برای جامعه آموزشی کشور محسوب می‌شود. سلیمانی نه تنها در کلاس درس، بلکه در لایه‌های مختلف زندگی اجتماعی، در حال ساختن پلی است تا دیگران نیز بتوانند از سدهای ذهنی و فیزیکی عبور کنند. او با عبور از پله‌های نگاه‌های دیگران، نشان داده است که معلمی، فراتر از یک شغل، فرایندی برای تبدیل رنج‌های شخصی به تجربه‌ای ارزشمند برای رشد و تعالی دیگران است.