به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری فارس، بررسی روند ارتقای صنایع دفاعی نشان می‌دهد که شناورهای تندروی ایران طی دهه‌های اخیر از قایق‌های سبک مسلح به راکت‌انداز، به سکوهای پیشرفته موشک‌انداز، پدافندی و بدون‌سرنشین تبدیل شده‌اند. این تحول راهبردی که نقشی بنیادین در تغییر موازنه دفاعی در خلیج فارس و تنگه هرمز ایفا می‌کند، توان رزمی […]

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری فارس، بررسی روند ارتقای صنایع دفاعی نشان می‌دهد که شناورهای تندروی ایران طی دهه‌های اخیر از قایق‌های سبک مسلح به راکت‌انداز، به سکوهای پیشرفته موشک‌انداز، پدافندی و بدون‌سرنشین تبدیل شده‌اند. این تحول راهبردی که نقشی بنیادین در تغییر موازنه دفاعی در خلیج فارس و تنگه هرمز ایفا می‌کند، توان رزمی و بازدارندگی نیروهای مسلح کشور را به‌طور چشمگیری تقویت کرده است.

مسیر توسعه و طراحی این تجهیزات با به‌کارگیری بدنه‌های کاتاماران، تریماران و پیشران‌های پرقدرت همراه بوده و دسترسی به سرعت‌های فراتر از ۱۰۰ تا ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت را محقق ساخته است. مدل‌های موفقی چون «آذرخش»، «عاشورا» و «سراج ۱» نقطه آغاز این دگرگونی فنی بودند که با تلفیق فناوری‌های نوین، مأموریت‌های رزمی، گشت‌زنی و شناسایی را در شرایط متلاطم دریایی با پایداری بسیار بالا به انجام می‌رسانند.

نقطه عطف این پیشرفت‌ها، تجهیز شناورها به سامانه‌های تسلیحاتی پیشرفته نظیر سامانه‌های پدافند هوایی عمودپرتاب «نواب» روی شناور «ذوالفقار» و راه‌اندازی اژدرافکن‌های سطحی در شناور «ذوالجناح» است. همچنین شناورهایی مانند «طارق» با موشک سطح‌به‌سطح با برد ۱۸۰ کیلومتر و شناور بدون‌سرنشین «یا مهدی (عج)» با هدایت از راه دور، تنوع ابزارهای تاکتیکی ایران در نبردهای مدرن زیرسطحی، سطحی و هوایی را افزایش داده‌اند.

در تازه‌ترین دستاوردها، شناور فوق‌سریع «حیدر ۱۱۰» با سرعت خیره‌کننده ۲۰۴ کیلومتر بر ساعت و شناور سه‌بدنه «۲۷ رجب» مجهز به دو موشک کروز دوربرد با برد ۷۰۰ کیلومتر معرفی شدند. برآیند الحاق صدها فروند از این شناورها در سال‌های اخیر نشان می‌دهد که ترکیب سرعت بالا، طراحی بومی و موشک‌های کروز، جایگاه راهبردی شناورهای تندروی ایران را در خطوط دفاعی آب‌های جنوبی تثبیت کرده است.