انتشار تصاویر جدید از به‌کارگیری پهپادهای انتحاری در جریان عملیات‌های نصر ۱ و ۲ و تنبیه متجاوز علیه ناوهای آمریکایی و شناورهای متخلف، بار دیگر ابعاد فنی و عملیاتی این تجهیزات را در کانون توجه کارشناسان نظامی قرار داد. در این میان، پهپاد شاهد ۱۳۶ به همراه نسخه پیشرفته‌تر شاهد ۲۳۸، نقش محوری در نبردهای […]

انتشار تصاویر جدید از به‌کارگیری پهپادهای انتحاری در جریان عملیات‌های نصر ۱ و ۲ و تنبیه متجاوز علیه ناوهای آمریکایی و شناورهای متخلف، بار دیگر ابعاد فنی و عملیاتی این تجهیزات را در کانون توجه کارشناسان نظامی قرار داد. در این میان، پهپاد شاهد ۱۳۶ به همراه نسخه پیشرفته‌تر شاهد ۲۳۸، نقش محوری در نبردهای متقارن و نامتقارن ایفا کرده و جایگاه سامانه‌های پروازی بدون سرنشین را در راهبردهای دفاعی بازتعریف نموده است.

به‌لحاظ مشخصات ساختاری، شاهد ۱۳۶ با بهره‌گیری از طراحی بال‌دلتا و پیشران پیستونی، به ترکیبی از سادگی در تولید صنعتی، هزینه تمام‌شده پایین و شعاع عملیاتی بالا دست یافته است. این سامانه با طول تقریبی ۳.۵ متر، دهانه بال ۲.۵ متر و بیشینه وزن برخاست حدود ۲۶۰ کیلوگرم، توانایی حمل یک سر جنگی ۵۰ کیلوگرمی را داراست که آن را برای انهدام اهداف سطحی، سامانه‌های راداری، مواضع پدافندی و پایگاه‌های ثابت پشتیبانی کارآمد می‌سازد.

در بخش عملکرد پروازی و هدایت، سرعت پیمایش این پرنده بین ۱۸۰ تا ۲۸۰ کیلومتر بر ساعت و برد نهایی آن تا حدود ۲۵۰۰ کیلومتر با مداومت پروازی نزدیک به ۱۵ ساعت تخمین زده می‌شود. هدایت این سامانه بر پایه تلفیق سامانه‌های ناوبری اینرسیایی (INS) و موقعیت‌یاب ماهواره‌ای استوار است؛ قابلیتی که امکان برنامه‌ریزی دقیق مسیر پیش از پرتاب و پرواز خودکار به سمت مختصات تعیین‌شده را بدون وابستگی مستمر به ارتباط رادیویی با ایستگاه زمینی فراهم می‌آورد.

گسترش خانواده این پرنده‌ها با معرفی گونه‌های ارتقایافته نظیر نسخه مجهز به موتور توربوجت ادامه یافته است؛ گونه‌ای که با ثبت بردی تا حدود ۴ هزار کیلومتر، عمق نفوذ راهبردی این تسلیحات را ارتقا می‌دهد. تلفیق برد عملیاتی بلند، صرفه اقتصادی و قابلیت درگیرسازی سامانه‌های پدافندی طرف مقابل، خانواده پهپادی شاهد ۱۳۶ را به یکی از ارکان مهم جنگ‌های فرسایشی و دکترین‌های دفاع هوایی و دریایی تبدیل کرده است.