هم‌زمان با فرارسیدن هفته سلامت روان، مدیرکل سلامت روان وزارت بهداشت با اشاره به آخرین پیمایش ملی انجام‌شده در سال ۱۴۰۱، اعلام کرد که نرخ شیوع اختلالات روانی در کشور کمی بیش از ۲۵.۱ درصد است. سلامت روان در این دیدگاه، فراتر از نبودِ بیماری تعریف شده و به عنوان وضعیتی از رفاه روانی شناخته […]

هم‌زمان با فرارسیدن هفته سلامت روان، مدیرکل سلامت روان وزارت بهداشت با اشاره به آخرین پیمایش ملی انجام‌شده در سال ۱۴۰۱، اعلام کرد که نرخ شیوع اختلالات روانی در کشور کمی بیش از ۲۵.۱ درصد است. سلامت روان در این دیدگاه، فراتر از نبودِ بیماری تعریف شده و به عنوان وضعیتی از رفاه روانی شناخته می‌شود که فرد را قادر می‌سازد با استرس‌های زندگی مقابله کرده و نقش سازنده‌ای در جامعه ایفا کند.

اختلالات روانی، از افسردگی و اضطراب گرفته تا موارد پیچیده‌تر، پیوندی مستقیم با سلامت جسمانی دارند و می‌توانند منجر به پیامدهای زیستی و اجتماعی گسترده‌ای نظیر تضعیف سیستم ایمنی و انزوای اجتماعی شوند. محمد‌رضا شالبافان، مدیرکل سلامت روان وزارت بهداشت، در گفتگو با رسانه‌ها تأکید کرد که بر اساس داده‌های فعلی، افسردگی و اختلالات اضطرابی در صدر لیست اختلالات قرار دارند و با توجه به تغییرات اجتماعی، نیاز به انجام یک پیمایش ملی جدید به‌صورت جدی در دستور کار قرار دارد.

دکتر شالبافان در تشریح برنامه‌های وزارت بهداشت برای مقابله با این چالش، به توسعه مراکز «سراج» (سلامت روان اجتماعی) اشاره کرد. این مراکز که در حال حاضر ۱۴۸ واحد از آن‌ها در کشور فعال است، به‌عنوان حلقه تخصصی شبکه بهداشت، خدماتی شامل روان‌پزشکی، روان‌شناسی و مددکاری اجتماعی را ارائه می‌دهند و طبق برنامه‌ریزی‌های کلان، قرار است تعداد آن‌ها در سال‌های آینده به ۳۰۰ مرکز افزایش یابد.

در کنار توسعه خدمات تخصصی، افزایش سواد سلامت روان در جامعه از اولویت‌های اصلی وزارت بهداشت است. در تمامی مراکز جامعه سلامت، خدمات پایه توسط روان‌شناسان و با رعایت کامل اصل رازداری ارائه می‌شود. همچنین در این مراکز، غربالگری‌های اولیه انجام شده و در صورت نیاز، بیماران برای دریافت مداخلات درمانی دقیق‌تر به مراکز سراج ارجاع داده می‌شوند تا از تداوم درمان اطمینان حاصل شود.

در نهایت، با توجه به فعالیت ۳۴۰۰ روان‌شناس در شبکه بهداشت و درمان کشور، متولیان سلامت بر این باورند که شناسایی زودهنگام علائم و تسهیل دسترسی به خدمات تخصصی، ضرورتی اجتناب‌ناپذیر برای حفظ کیفیت زندگی است. ارتقای این خدمات با همکاری نهادهای بین‌بخشی همچون سازمان بهزیستی و آموزش و پرورش، به‌عنوان الگویی برای مدیریت هوشمند سلامت در سطوح ملی پیگیری می‌شود تا از چرخه معیوب بیماری و انزوای اجتماعی پیشگیری شود.