مسیر منتهی به بهشتزهرا(س) تنها یک جاده نیست؛ روایتگر تاریخ معاصر ایران است. میان هیاهوی عبور و مرور، آنچه بیش از همه نگاهها را به خود خیره میکند، تصویر شهدایی است که بر حاشیه بزرگراه نصب شدهاند؛ از رزمندگان دفاع مقدس تا شهدای جنایات اخیرِ محور آمریکایی-صهیونیستی. اما در میان این تصاویر، چهره معصومانه یک […]
مسیر منتهی به بهشتزهرا(س) تنها یک جاده نیست؛ روایتگر تاریخ معاصر ایران است. میان هیاهوی عبور و مرور، آنچه بیش از همه نگاهها را به خود خیره میکند، تصویر شهدایی است که بر حاشیه بزرگراه نصب شدهاند؛ از رزمندگان دفاع مقدس تا شهدای جنایات اخیرِ محور آمریکایی-صهیونیستی. اما در میان این تصاویر، چهره معصومانه یک کودک، گویی بغضی فروخورده را در گلوی هر رهگذری میشکند. کودکی که هنوز فرصت نیاموخته بود زبان باز کند، اما در میان آتش کینه دشمن، برای همیشه خاموش شد.
قربانیِ شیرخواره؛ فاجعهای که تاریخ را لرزاند
داغ خانواده بهمنآبادی، سندی بر عمقِ سبعیت دشمن است. در نخستین ساعات جنگ دوازدهروزه (۲۳ خرداد ۱۴۰۴)، نوزاد دهماههای که در حال نوشیدن شیر مادر بود، همراه با مادر و دو خواهر ۳ و ۸ سالهاش هدف موشکهای دشمن قرار گرفتند. شدت انفجار و سوختگی به حدی بود که پیکر مادر و شیرخواره به هم دوخته شده بود و امدادگران حتی نتوانستند آنها را از یکدیگر جدا کنند؛ فاجعهای که مجبور شدند مادر و فرزند را در یک مزار به خاک بسپارند.
در مراسم تشییع این پیکرهای پاک، فریادهای یک داغدیده، گویای تمام عمق این فاجعه بود: «قسم به تابوتهایی که برای حملشان یک نفر هم کافی بود…» تابوتهای کوچکی که نه از وزن پیکر، که از شدت سوختگی سبک شده بودند. این حقیقت تلخ، روضهای مجسم از مظلومیت کودکان در برابر ماشین جنگی است که حقوق بشر را در کلام شعار میدهد و در عمل، جان انسان را به بازی میگیرد.
وقتی «خباثت» مرزهای انسانیت را میدرد
یادآوری روایت سردار سپهبد شهید حاج قاسم سلیمانی از جنایات داعش در دیاله، امروز بیش از هر زمان دیگری معنادار است؛ آنجا که از سر بریدن و سوزاندن کودکان سخن میگفت. شباهتِ شیوههای جنایتِ تکفیریها با آنچه امروز در جنگهای اخیر شاهدیم، پرده از چهره واقعیِ دولتهای حامی تروریسم برمیدارد. شهید سلیمانی همواره هشدار میداد که غفلت در دیپلماسی بینالمللی و سرگرم شدن به مسائل فرعی، میدان را برای جلادانی باز میگذارد که به راحتیِ آب خوردن، جان کودک را میگیرند.
ما داغداریم، اما زانو نمیزنیم
با وجود تمام این داغهای جگرسوز، رویکرد ملت ایران متفاوت است. ما به شهدایمان «خداحافظ» نمیگوییم، بلکه به شفاعتشان تبرک میجوییم. مزار شهدای ما، برخلاف گورستانهای سردِ دشمن، همیشه کانون تپش زندگی و زیارت مردم است. ما اگرچه داغدارِ نوزادانی چون «محمدعلی بهمنآبادی» هستیم، اما ایمان داریم که ضامن آه مظلوم، خداست و تیر غیب الهی، همواره در کمین ظالم نشسته است.
امروز، «نعره میدان» دلاوران و فرزندان این خاک، لالاییِ خوابِ نازِ کودکان ایران است. مردانی که اجازه ندادند حتی یکذره از خاک وطن به پوتین دشمن آلوده شود. ما داغ دیدهایم، سوختهایم، اما همچنان ایستادهایم؛ چرا که پشتگرمی ما، آمینِ شهدایی است که چون کوه، ضامن امنیت و اقتدار این سرزمین هستند.






















Friday, 20 November , 2026