در پی صدور پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای، به سی‌وسومین اجلاس سراسری نماز (۹ مهر ۱۴۰۵)، ابعاد فقهی و مدیریتی این پیام در تبیین پیوند دیانت و سیاست مورد واکاوی قرار گرفت. عینیت دیانت و سیاست؛ نماز به مثابه معیار صلاحیت مدیریتی بر اساس آموزه‌های قرآن کریم و تصریح آیه […]

در پی صدور پیام رهبر معظم انقلاب اسلامی، حضرت آیت‌الله سیدمجتبی حسینی خامنه‌ای، به سی‌وسومین اجلاس سراسری نماز (۹ مهر ۱۴۰۵)، ابعاد فقهی و مدیریتی این پیام در تبیین پیوند دیانت و سیاست مورد واکاوی قرار گرفت.

عینیت دیانت و سیاست؛ نماز به مثابه معیار صلاحیت مدیریتی

بر اساس آموزه‌های قرآن کریم و تصریح آیه ۴۱ سوره مبارکه حج، «اقامه نماز» نخستین وظیفه و نشانه کسانی است که به قدرت و تمکن می‌رسند و بر زکات، امر به معروف و نهی از منکر تقدم رتبه‌ای دارد. این تقدم ساختاری نشان می‌دهد که عدالت اجتماعی و نظارت عمومی زمانی ثمر می‌دهد که برخاسته از تعبد الهی باشد؛ از این رو نماز در الگوی حکمرانی اسلامی، نه یک رفتار فردی، بلکه پیش‌نیاز و نقطه آغاز صلاحیت اجرایی و مسئولیت اداری است.

تنظیم تصمیمات اجرایی با ساعت نماز بر اساس سیره علوی

در سیره حکومتی امیرالمؤمنین علی علیه‌السلام، نماز جایگاهی محوری در پروتکل‌های مدیریتی دارد؛ چنان‌که در عهدنامه محمد بن ابی‌بکر تأکید فرمودند تمام شئون کاری و اجرایی تابع نماز است. این مبنا بدین معناست که ساختار تصمیم‌گیری در نظام اداری باید با روح نماز—که نماد انضباط، تسلیم در برابر حق و نفی خودکامگی است—تنظیم شود و هر برنامه‌ای مغایر با این روح نیازمند بازنگری بنیادین است.

هشدار نسبت به صوری‌شدن فریضه نماز و شکل‌گیری بستر فساد

این تحلیل در ادامه نسبت به پیامدهای تقلیل نماز به حرکتی مکانیکی و تشریفاتی در بدنه دستگاه‌های اجرایی هشدار داد؛ رخوتی که می‌تواند موجب فروریختن سد اخلاقی مدیران شده و زمینه‌ساز سهل‌انگاری در تحقق عدالت، مسامحه در اجرای حدود الهی و نفوذ فسادهای اداری و مالی گردد. در واقع، بازگشت به جایگاه واقعی نماز به عنوان سیستم سنجش کیفیت حکمرانی، مؤثرترین راهکار برای برون‌رفت از تکنوکراسی بی‌روح و تضمین سلامت نظام مدیریتی کشور ارزیابی شده است.