زخم کهنه بمباران مدارس در دوران جنگ تحمیلی، بار دیگر با حمله به مدرسه شجره طیبه میناب برای بازماندگان و جانبازان دهه ۶۰ تازه شد. «فریده پزشکی»، جانباز ۲۵ درصد بمباران خونین دبیرستان زینبیه میانه در ۱۲ بهمن ۱۳۶۵، پس از گذشت ۴۰ سال از آن واقعه، روایتی تکان‌دهنده از شباهت‌های این دو رویداد تلخ […]

زخم کهنه بمباران مدارس در دوران جنگ تحمیلی، بار دیگر با حمله به مدرسه شجره طیبه میناب برای بازماندگان و جانبازان دهه ۶۰ تازه شد. «فریده پزشکی»، جانباز ۲۵ درصد بمباران خونین دبیرستان زینبیه میانه در ۱۲ بهمن ۱۳۶۵، پس از گذشت ۴۰ سال از آن واقعه، روایتی تکان‌دهنده از شباهت‌های این دو رویداد تلخ و درد مشترک خانواده‌های شهدا ارائه می‌دهد.

روایتی از ۱۲ بهمن ۱۳۶۵؛ روزی که زینبیه موشک‌باران شد

دبیرستان زینبیه میانه با ۶۰۰ تا ۷۰۰ دانش‌آموز در سال‌های جنگ به یکی از کانون‌های اصلی پشتیبانی پشت جبهه تبدیل شده بود؛ مرکزی که خشم رژیم بعث را برانگیخت تا جایی که در رادیو عراق به صورت علنی تهدید به بمباران شد. در دوازدهم بهمن‌ماه ۱۳۶۵ و در آستانه جشن‌های دهه فجر، جنگنده‌های عراقی محوطه این مدرسه را هدف حملات سنگین قرار دادند. در این حادثه ۳۲ دانش‌آموز دختر به شهادت رسیده و بیش از ۱۲۰ نفر مجروح و جانباز شدند. هم‌زمان، مدرسه ابتدایی «ثارالله» میانه نیز هدف قرار گرفت و ۵ دانش‌آموز خردسال در آنجا به شهادت رسیدند.

تکرار تاریخ در میناب؛ عمق فاجعه مدرسه شجره طیبه

فریده پزشکی با اشاره به حمله به مدرسه شجره طیبه میناب اظهار کرد: «اگرچه داغ هم‌کلاسی‌هایمان در میانه هرگز فراموش نمی‌شود، اما مظلومیت کودکان ۷ و ۸ ساله میناب ابعاد جانسوزتری دارد؛ کودکانی که در آرامش کامل و بدون هیچ‌گونه هشدار یا آژیر خطری هدف حمله قرار گرفتند.»

وی با یادآوری روزهای دشوار پس از بمباران و تروماهای ماندگار ناشی از انفجارها افزود: «دیدن تصاویر والدین مینابی و تابوت‌های کوچکی که روی آن‌ها عبارت “لطفاً باز نشود” نقش بسته بود، دقیقاً یادآور صحنه‌های دلخراش میانه و شهدای سوخته در کنار تانکر نفت مدرسه بود. این آسیب‌های روحی و جسمی تا پایان عمر همراه کودکان بازمانده و مجروحان خواهد ماند.»

مطالبه حفظ بقایای مدرسه میناب به عنوان سند زنده جنایت

این جانباز و معلم پیشکسوت با انتقاد از بازسازی کامل و تخریب بقایای فیزیکی دبیرستان زینبیه میانه در سال‌های پس از جنگ، تأکید کرد: «تجربه میانه نشان داد که تخریب ساختار مخروبه باعث شد نسل‌های بعد نتوانند عمق آن واقعه را به صورت عینی لمس کنند. بر همین اساس، درخواست اکید ما از مسئولان این است که ساختمان تخریب‌شده مدرسه شجره طیبه میناب به بهانه نوسازی تخریب نشود، بلکه به عنوان یک سند زنده تاریخی، موزه و یادمان بین‌المللی برای بازدید کاروان‌ها و مستندسازان داخلی و خارجی حفظ گردد.»