صنعت گردشگری دبی در سال ۲۰۲۶، یکی از سخت‌ترین دوران‌های خود را زیر سایه جنگ و ناامنی‌های منطقه‌ای تجربه کرد؛ دورانی که در آن هتل‌های لوکس این شهر برای بقا در بازار، ناچار به ارائه تخفیف‌های ۵۰ درصدی شدند. آمارهای رسمی نشان می‌دهد که فرودگاه بین‌المللی دبی تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۱۴.۵ […]

صنعت گردشگری دبی در سال ۲۰۲۶، یکی از سخت‌ترین دوران‌های خود را زیر سایه جنگ و ناامنی‌های منطقه‌ای تجربه کرد؛ دورانی که در آن هتل‌های لوکس این شهر برای بقا در بازار، ناچار به ارائه تخفیف‌های ۵۰ درصدی شدند. آمارهای رسمی نشان می‌دهد که فرودگاه بین‌المللی دبی تنها در نیمه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۱۴.۵ میلیون مسافر را از دست داده و شمار مسافران از ۴۶ میلیون نفر در مدت مشابه سال قبل به ۳۱.۵ میلیون نفر کاهش یافته است. این افت شدید، ناشی از اختلالات بی‌سابقه در پروازها، بسته‌شدن حریم‌های هوایی و افزایش هزینه‌های بیمه جنگ برای شرکت‌های هواپیمایی است که منجر به تغییر مسیرهای پروازی و افزایش مصرف سوخت شده است.

در بخش اقامتی، وضعیت نگران‌کننده‌تر بود؛ به طوری که ضریب اشغال هتل‌ها در ماه مارس به ۳۶ درصد سقوط کرد. اگرچه با آرام‌تر شدن نسبی فضا در ماه اوت، این رقم به ۶۶ درصد رسید، اما کارشناسان معتقدند این بهبود، تنها یک واکنش دفاعی بوده است. ربیع بدوانی مخلوف، کارشناس اقتصادی، استراتژی کاهش قیمت اتاق‌ها را نه یک راهکار بلندمدت، بلکه ابزاری برای «زنده ماندن» هتل‌ها در شرایط ضعف تقاضا می‌داند. به اعتقاد وی، ادامه این روند بدون تعریف بسته‌های ارزش‌افزوده، جریان نقدی را حفظ می‌کند اما سودآوری بخش هتلداری را به‌شدت کاهش می‌دهد.

پیامدهای این بحران تنها محدود به هتلداری نبوده و زنجیره تجارت و حمل‌ونقل امارات را نیز درگیر کرده است. گزارش‌های مؤسسه «استاندارد اند پورز» حاکی از کاهش رشد تولید ناخالص داخلی غیرنفتی برخی امارات‌ها همچون شارجه است که به دلیل وابستگی به تجارت و خطوط کشتیرانی، ضربه مستقیمی از بحران‌های اخیر دریافت کرده‌اند. با این حال، فرودگاه‌ها و بنادر امارات با اجرای برنامه‌های توسعه زیرساختی و تقویت مسیرهای جایگزین، در تلاش‌اند تا بار دیگر خود را به عنوان قطب تجارت منطقه تثبیت کنند.

چشم‌انداز بازگشت به شرایط عادی، همچنان محل بحث کارشناسان است. در حالی که برخی تحلیل‌گران مانند محمد حسن ازرق، بازگشت به دوران طلایی را منوط به ثبات ریشه‌ای سیاسی در منطقه دانسته و بهبودی چشمگیر را تا پیش از نیمه دوم ۲۰۲۷ بعید می‌دانند، برخی دیگر همچون مخلوف معتقدند که با بهره‌گیری از فصل نمایشگاهی پاییز و زمستان و میزبانی از کنفرانس‌های بین‌المللی، بهبود تدریجی در سال ۲۰۲۷ محقق خواهد شد. آنچه مسلم است، گردشگری امارات در حال بازتنظیم دارایی‌های خود است تا با جذب سرمایه‌گذاری‌های کیفی، شوک‌های سیاسی را به حداقل برساند.